Tout

O wszystkim po trochu

Cezary Tomasz Szyjko, Enigma nowego regionalizmu europejskiego, Warszawa 2010

Enigma nowego regionalizmu europejskiego
W książce tej omówione zostały zagadnienia dotyczące polityki regionalnej, funduszy strukturalnych, energii odnawialnej, samorządności lokalnej, polityki spójności oraz wiele innych. Przeznaczona jest dla studentów stosunków międzynarodowych, politologii, europeistyki, prawa, zarządzania, ochrony środowiska i kierunków pokrewnych, a także dla osób pracujących w administracji publicznej oraz zajmujących się funduszami strukturalnymi Unii Europejskiej. Skorzystać z niej mogą także przedsiębiorcy.

Reklamy

27 lipca 2010 Posted by | Ciekawostki, Polityka zagraniczna, Stosunki międzynarodowe, Uncategorized | Dodaj komentarz

Zagraniczna polityka kulturalna Polski

Kultura jest istotnym obszarem w zakresie polityki zagranicznej państwa. Służy przede wszystkim promowaniu wiedzy o kraju i jego osiągnięć. Jest to bardzo istotne w sytuacji, kiedy brak jest innych dziedzin takich jak marka przemysłowa czy oferta turystyczna, które nadal pozostawiają wiele do życzenia. Obok sfery bezpieczeństwa i gospodarki kultura urasta do rangi „trzeciego filaru” w polityce zagranicznej Polski. Bardzo ważne jest, że takie pojęcia jak „kultura” i „polityka zagraniczna” definiowane są w sposób rozszerzający. Dzięki temu promocja kultury tworzy pole do otwartego dialogu o Polsce współczesnej, o jej historii, popularyzuje wiedzę o państwie, wpływa na jego wizerunek i dzięki temu służy obalaniu stereotypów.

W latach 90. toczyła się w Polsce dyskusja dotycząca modelu promowania kultury polskiej za granicą. Niektórzy w dyskusji tej odwoływali się do potencjału kultury polskiej i jej atrakcyjności jako czynników zapewniających naszą obecność w międzynarodowej wymianie kulturalnej, inni twierdzili, że kultura nie powinna być sprowadzana do roli instrumentu polityki zagranicznej, a promocja interesów Polski będzie zależała od rosnącego PKB, napływu inwestycji zagranicznych i klasycznej dyplomacji. Niemniej jednak to właśnie dzięki współpracy kulturalnej ułatwiona zostaje wymiana idei i wartości, a wymiana ta sprzyja stabilizacji politycznej. Kształtujący się w ostatnich latach model promocji i dyplomacji kulturalnej Polski charakteryzuje się następującymi cechami:

  • promocja kulturalna stanowi istotny element wiedzy o państwie za granicą, gdyż ani oferta turystyczna, ani marki przemysłowe nie stworzyły porównywalnej alternatywy;
  • nie dąży się w promocji do unifikacji aparatu realizującego promocję polityczną, kulturalną, gospodarczą i turystyczną, ale do stopniowej koordynacji działalności różnych podmiotów;
  • polską dyplomację kulturalną prowadzą za granicą placówki Ministerstwa Spraw Zagranicznych wszystkich typów, nie tylko Instytuty Polskie, ale także ambasady i konsulaty generalne;
  • ważną cechą jest również swoboda placówek w definiowaniu metod, jakimi należy promować Polskę i jej kulturę.

W Polsce podmiotami realizującymi międzynarodową współpracę kulturalną są Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego i w pewnych wymiarach Ministerstwo Edukacji Narodowej, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Komitet Badań Naukowych.

W roku 2000 został powołany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Instytut Adama Mickiewicza, który ma pełnić rolę koordynatora działań w dziedzinie promocji kulturalnej, jego celem jest też pozyskiwanie środków pozabudżetowych. Ważną pozycję w propagowaniu kultury polskiej i ochrony dziedzictwa kulturowego Polski ma Międzynarodowe Centrum Kultury w Krakowie.

Celem bezpośrednim zagranicznej polityki kulturalnej Polski jest kreowanie współczesnego obrazu kultury polskiej, reagowanie na oczekiwania i potrzeby jej odbiorców, pobudzanie ich zainteresowań oraz ułatwianie dostępu do polskiego dziedzictwa kulturowego, a także uczestniczenie w życiu kulturalnym III Rzeczypospolitej. Celem pośrednim jest obiektywizacja wizerunku Polski za granicą. Priorytety zagranicznej polityki kulturalnej Polski można podzielić na: terytorialne, merytoryczne i metodologiczne. Ostatnie lata to przede wszystkim czas związany z naszą akcesją do Unii Europejskiej. Dlatego też naturalne było szerzenie wiedzy o Polsce w państwach UE. Oczywiście bardzo ważnym kierunkiem jest również Europa Środkowa i Wschodnia. Tu szczególnie należy zachować pozycję kulturalną Polski, która nieco osłabła po upadku systemu dwubiegunowego. Polska bowiem przestała być łącznikiem państw Europy Wschodniej z kulturą Zachodu. Ważnym obszarem działań są również Stany Zjednoczone. Szczególnie istotne jest docieranie tu do środowisk opiniotwórczych. W obszarze pozaeuropejskim również istotnymi partnerami są państwa, które są traktowane jako ważni partnerzy ekonomiczni (Chiny, Korea, Japonia) czy są miejscem osiedlania się Polonii (Australia, Brazylia, RPA).

Niewątpliwie ważnym elementem w kreowaniu zagranicznej polityki kulturalnej jest czynnik osobowościowy. Państwo może wykorzystywać autorytety, znane osobowości do promocji państwa w świecie. Tak jest w przypadku Lecha Wałęsy, który jest symbolem powszechnie rozpoznawalnym i z tego względu przyczynia się do kreowania wizerunku Polski. Tak też było (i w zasadzie jest nadal) w przypadku Jana Pawła II. Promocja Polski, polskiej kultury i nauki powinna być apolityczna i wspólnym interesem wszystkich ugrupowań politycznych i rządów.
Źródło: M. Pietraś (red.), Międzynarodowe stosunki polityczne, Lublin 2007.

25 czerwca 2010 Posted by | Polityka zagraniczna | , , | 2 Komentarze