Tout

O wszystkim po trochu

Skowronek polny

Skowronek polny to powszechnie znany gatunek o maskującym, płowobrązowym upierzeniu. Na głowie ma niewielki czubek z piór. Dymorfizmu płciowego brak. Zazwyczaj widuje się go w locie tokowym nad polami i łąkami. W locie wyraźnie rzucają się w oczy białe skrajne sterówki.

Ptak ten wabi miękkim, płynnym „cziuriut”. Śpiew to długi (trwający od kilka do kilkanastu minut), nieprzerwany szybki ciąg melodyjnych gwizdów i treli, z często przewijającym się motywem „tjurli”.

Gatunek wędrowny. Przylatuje jako jeden z najwcześniejszych ptaków – pierwsze stada pojawiają się już w połowie lutego. Odlatuje na przełomie września i października. Wędruje zazwyczaj w dużych stadach (nawet do 1000 osobników). Zimuje w basenie Morza Śródziemnego. Nieliczne ptaki pozostają na zimę w kraju – na polach zachodniej Polski corocznie spotyka się stadka zimujących skowronków.

Skowronek polny gniazdo zakłada bezpośrednio na ziemi, w płytkim dołku wyścielonym trawą i łodygami roś-lin. Składanie jaj rozpoczyna się w kwietniu. W jednym zniesieniu może być 3-5 jaj. Wysiadywanie trwa ok. 11 dni. Wysiadywaniem zajmuje się wyłącznie samica, natomiast pisklęta karmione są przez oboje rodziców. Młode zazwyczaj opuszczają gniazdo już po 8-10 dniach, ale zdolność do lotu uzyskują dopiero w trzecim tygodniu od wyklucia. Dwa lub trzy lęgi w roku.

Wiosną odżywia się przeważnie owadami i pająkami, jesienią przede wszystkim nasionami.

Skowronka znają wszyscy. Jego ekstatyczny, wydawany w szaleńczym tempie śpiew jest nieodzownym tłem dźwiękowym każdej wiosennej wycieczki na pola i łąki. Ptaki te zaczynają śpiewać tuż po przylocie z zimowisk, czyli pod koniec lutego, choć na początku ich piosenki są bardzo krótkie i ubogie. Później jednak pieśni skowronków towarzyszą nam non stop, gdyż ptaki te zaczynają śpiewać jeszcze przed wschodem słońca, a kończą dopiero po jego zachodzie.

Skowronek rzadko śpiewa, siedząc na ziemi – zazwyczaj robi to w locie tokowym. Najczęściej podrywa się z ziemi bezgłośnie, wzlatuje pod wiatr pod kątem 20-70 stopni, po dwóch sekundach lotu wydaje kilka głosów kontaktowych, a śpiewać zaczyna dopiero na wysokości 10-20 metrów. Zmienia się wówczas także sposób jego lotu – ptak zaczyna unosić się stromo w górę, kręcąc w powietrzu spiralę i cały czas śpiewając. Wzbija się w ten sposób na wysokość 80-100 m i tam zawisa w jednym punkcie. Aby utrzymać się w jednym miejscu, musi machać skrzydłami z częstotliwością 10-12 uderzeń na sekundę. Dla obserwatora stojącego na ziemi ptak jest tylko malutką kropką. Ta faza śpiewu trwa najdłużej, czasem nawet kilkanaście minut. Po upływie tego czasu skowronek zaczyna powoli wracać na ziemię – rozpościera nieruchomo skrzydła i pomału opada lotem ślizgowym, znów kreśląc w powietrzu ciasną spiralę. Na wysokości 10-20 m nagle przestaje śpiewać, składa skrzydła i spada w dół jak kamień. O ziemię się jednak nie rozbija, gdyż tuż nad jej powierzchnią gwałtownie wyhamowuje, rozpościerając skrzydła i ogon.

Na jednej łące lub polu zazwyczaj śpiewa wiele skowronków. W tym samym momencie możemy więc obserwować, jak jeden wznosi się do góry, inny opada, jeszcze inny wisi nieruchomo w powietrzu. Przypomina to nieco pracę wind w ruchliwym biurowcu.

Skowronek polny

Skowronek polny

26 Październik 2010 Posted by | Ptaki | , , , , , , | Dodaj komentarz

   

Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.